Japan Wêreldbeker-landreisgidse 2026

Die Wêreldbeker-regstreekse uitsending by die Shibuya-kruising was die plek waar my Japan-toerisme werklik begin het. Nege-uur die aand het die vier rooi ligte gelyktydig aangeskakel, voetgangers is agter die sebralyne teruggehou soos 'n pot water wat net-net nie kook nie. Die skerm bo-op die TSUTAYA-gebou het voor-wedstryd beeldmateriaal van die Japannese span gewys, blou truie het een vir een uit die skare opgeduik. 'n Kantoormens het sy aktetas onder sy arm vasgeknyp en vir 'n kollega 'n stemboodskap gestuur: 'As ons vanaand wen, behoort môre se oggendvergadering seker afgestel te word.' Hoërskoolleerlinge naby het gelag, maar niemand het regtig geskree nie. Japannese opgewondenheid word dikwels eers in die keel teruggehou, en eers wanneer die fluitjie blaas, verander dit skielik in die hele straat se inasemgeluid.

Voor die wedstryd begin het, het ek 'n bord oden by die geriefswinkel gekoop. Die radys het halfdeursigtig in die sous geword, die souterigheid van kelp het teen die rand van die papierbordjie opgestyg. Die winkelassistent het gevra of ek mosterd wil hê, en voordat ek behoorlik kon hoor, het die seun agter my wat Japan se nr. 7-trui gedra het, al 'sukoshi' gesê. Hy het na die skerm gewys en gesê Mitoma Kaoru kom van Kanagawa, en bygevoeg dat kinders wat uit Kawasaki kom, die wind van die rivieroewer-veld in hul voete het. Ek het sy handgebaar gevolg en na die straathoek gekyk: taxi's, sambrele, ondersteuningserpe en geriefswinkel-stoom het saamgesmelt. Op daardie oomblik was sokker nie sportnuus nie, maar 'n soort geur van laatnag-Tokio.