Curaçao Geschichten: Zu Curaçao sinn d'Hollänner ni fortgaang — si hu just geléiert Shorts undoen

Wann déi pastellfaarweg Haiser vu Willemstad sech am Waasser vun der St. Anna Bay spigelen, erlieft een eng Aart optesch Illusioun — wéi wann een Amsterdam um Seel op den Equator geschleeft hätt, vergiess hätt d'Trapgiewel-Kanalhaiser matzehuelen, an se dann fir véierhonnert Joer ënner der karibescher Sonn gebak huet. Dat ass wéi se elo ausgesinn.

D'Gebaier verfollegen hollännesch Proportiounen an dekorativ Giewel mat Präzisioun, mee d'Faarwen — Zitrounegiel, Korallerosa, Minzgréng, Kobaltblo — gehéieren all auserzéckelt Nordeuropa. E lokale Guide huet sech géint d'Reling vun der Queen Emma Pontonbréck geléint a Papiamentu a säin Handy geschwat. Hien huet mech gesinn wéi ech op d'Gebaier gestaart hunn, huet ageluecht, a sot op Hollännesch-Englesch mat Akzent: ‚Weess du firwat d'Faarwen esou hell sinn? D'So seet, den ale Gouverneur huet wäiss Reflexiounen ze haart fir d'Ae fonnt an huet bestallt all Gebai a Faarwen ze molen. Mee Awunner léiwer eng aner Geschicht — mir wollten just d'Hollänner drun erënneren datt dat hei net Europa ass.'

Curaçao ass e konstitutivt Land vum Kinnekräich vun den Niederlanden, agebett am südleche Karibik, knapps 65 Kilometer vun der venezuelanescher Küst ewech. Bevëlkerung: ongeféier 160.000. Seng Geographie huet säi Schicksal diktéiert: eng europäesch juristesch Jurisdiktioun déi am Karibesche Mier dreift, wou Uelegraffinerie-Schläit a Kolonialfestungen dee selwechten Himmel deelen.

Beim Spadséieren duerch den Otrobanda Quartier hunn ech e Gespréich matkritt dat keen Tourist kéint verstoen — zwou eeler Fraen op enger Veranda déi Papiamentu geschwat hunn, all Saz huet sech ugehéiert wéi spuenesch Syntax a hollännesch Haut verpackt, ugedriwwe vun afrikaneschem Rhythmus. Papiamentu ass de Spigel vu Curaçao: dat hollännescht Vokabular ass Kolonialgeschicht, d'spuenesch Basis ass Geographie, déi afrikanesch Kadenz ass d'Narb vum Sklavenhandel. En lokale Schrëftsteller huet et emol esou formuléiert: ‚Wa mir Papiamentu schwätzen, bestätegen mir eis Identitéit all Kéier nei — karibescht Vollek, hollännesch Jurisdiktioun, afrikanesch Wuerzelen.'

D'Iessen verréit déi selwecht geschichten Logik. E Plat mam Numm Keshi Yena — eng Edamer Kéisschuel ausgehieft, gefëllt mat Poulet, Peperoni, Oliven a Roséng, dann gebak bis de Kéis schmëlzt — liest sech wéi en iessbaren Archiv vun der Kolonialgeschicht. De Restaurantbesëtzer sot mir: ‚Hollännesch Séifuerer hunn de Kéis op d'Insel bruecht. Afrikanesch Käch hunn en op hir eege Manéier gefëllt. Viru véierhonnert Joer war dat en Déngerplat — d'Hären hunn d'Kéisbann giess, d'Dénger hunn déi ausgehieft Kuuscht mat Reschter gefëllt. An elo? Elo gëtt et als éischten Gang op Hochzäite servéiert.'

Dem Curaçao seng Nationalequipe-Dress ass déifblo mat orangen Sträifen — déifblo fir d'Karibescht Mier, orange fir déi hollännesch Kinneksfamill. An engem Sportsgeschäft-Fënster zu Willemstad houng dës Dress op der Éiereplaz, nieft engem klenge Curaçao Fändel an enger aler Foto: den Dag wou Curaçao den 2017 Caribbean Cup gewonnen huet, wéi d'Stroosse vu Willemstad mat Leit iwwerschwemmt waren. De Buttekbesëtzer, e Mann an de fofzeger Joren, sot: ‚Fussball ass déi eenzeg Manéier wéi Curaçao d'Hollänner op eis opmierksam maache kann. Mir produzéiere keen Ueleg. Mir hu kee Finanzzentrum. Mee mir hu Spiller — de Leandro Bacuna huet an der Premier League gespillt, de Cuco Martina war beim Everton. Wann Hollänner se gesinn, soen se: oh, dat ass Curaçao.' Hien huet kuerz pauséiert, an dunn derbäigesat: ‚Virdru wousst eng ganz Rei Hollänner net emol datt Curaçao e Land war amplaz vun enger Plage-Destinatioun.'

Klein Curaçao — ‚Kleng Curaçao' — ass en onbewunnt Stéckchen Insel mat näischt wéi engem verloossene Liichttuerm an enger Plage déi sou wäiss ass datt se net ausgesäit wéi wann se op d'Äerd gehéiert. De Kapitän vum Boot huet d'Steierrad u säin zwielef Joer ale Jong iwwerginn, de Radio op en hollänneschen Oldie-Sender agestallt, an dunn op Reggae gewiesselt. ‚Zu Curaçao,' sot hien, ‚spillt de Radio ni nëmmen eng Sprooch. D'Vitesse mat där s du d'Frequenze wiesselts — dat ass d'Vitesse mat där dës Insel seng Identitéite wiesselt.'

Beim Sonnenënnergank sinn ech zréck bei d'Queen Emma Bréck gaang. D'Luuchten waren un. D'Spigelunge vun den zwou Reie Pastellhaiser hu sech am Waasser gebrach wéi eng duerchfuerend Fähr se duerchschnidden huet. Op der Bréck: en Awunner deen heem vu senger Aarbecht koum, en Tourist dee stoppiwwert fir den Himmel ze fotograféieren, en Teenager op engem Vëlo deen an engem orangen Curaçao Nationalequipe Trainingsoberdeel laanschtgeflitt ass. Déi dräi Schieter hu sech kuerz am gebrachte Waasser iwwerschnidden. Dunn huet d'Pontonbréck sech lues erëm zougemaach. All Dag zu Curaçao ass wéi dës Bréck: stänneg vu Schëffer ënnerbrach, mee ni wierklech gebrach — se waart just bis d'Boot duerch ass, a verbënnt sech dann erëm.